LARIÑO-PUNTA INSUA

Situado na punta do seu nome, a súa construción é relativamente moderna. Foi creado para enlazar os de Corrubedo e Finisterre, axudando así a marcar unha zona moi perigosa para a navegación, abundante en baixos e escollos. Isto obrigou a dividir a súa característica en varios sectores con diferente identificación. Os seus antecedentes remóntanse ao ano 1904 cando, por Real Orde do 2 de xullo, apróbase o Plan Xeral de Balizamento da Costa Noroeste, que determina a necesidade de construír, con moita brevidade, un faro de 4º orde en Punta Insua.

Un ano despois tomaríase o acordo de que ""o novo faro destinado a servir de guía ao navegante na proximidade dos baixos Meixidos, teña unha aparencia de 2 2 escintileos brancos cunha altura de plano focal de 25 metros e un alcance non menor de 7 millas "".

Realizado en 1911 un estudo máis completo, rectifícase esta característica e decídese que a luz sexa fixa con catro sectores. O que comprenda os baixos Meixidos e o superior, no cuarto cuadrante, de cor branca; o que abarque os demais baixos e o inferior, no segundo cuadrante e parte do terceiro de cor vermella. A luz presentará ocultacións en grupos de dous e un nos sectores contiguos.

O autor do proxecto foi o enxeñeiro D. Salvador López Miño, adxudicándose a obra ao contratista D. Silvino Garrido en 55.600 pesetas que a terminou o 30 de agosto de 1913.

Para conseguir a aparencia contratouse coa casa Julius Pintch, de Berlín, a adquisición en 35.487,50 pesetas dun sistema dá pantallas Otter accionadas por unha máquina de reloxería, unha lanterna cilíndrica de 2,50 metros de diámetro con torreón de ferro fundido, recuberto interiormente de caoba, e unha lámpada de incandescencia por vapor de petróleo.

Nun principio sinalar a aparencia de 2 2 escintileos brancos e, con arranxo a iso, fíxose o correspondente proxecto de aparello, torreón e lanterna. As propostas presentadas polos construtores foron tan esaxeradas que se resolveu cambiarlle a característica e aproveitar o aparello fixo de terceira orde, gran modelo, e 500 mm de distancia focal que se retirou do faro de Punta Grossa, na illa de Eivissa, inútil xa pola construción do faro de Tagomago.

Con estas premisas inaugúrase o faro, que entrou en servizo por primeira vez o día 25 de outubro de 1921. O edificio, dunha soa planta en forma de Ou, capaz para dúas vivendas, despacho, sala de motores e taller, con torre troncopiramidal de sección octogonal rematada por un balconcillo e torreón cilíndrico que forma parte da mesma lanterna, consérvase sen modificacións substanciales ata o día de hoxe.

A única diferenza sobre o previsto foi a lámpada de petróleo que sería do tipo Pintch para capillos de 40 mm e unha Maris de dúas mechas como reserva. O 6 de novembro de 1935 sería substituída por unha Chance de 55 mm que permaneceu como principal ata a electrificación do faro o 11 de setembro de 1947, en que foi substituída por unha lámpada eléctrica de 1.500W pasando a reserva.